من نبض شعر خویش گرفتم

تبش از چهل گذشت

بیهوده است کوششتان رفتنی ست او

تا فزصت این میانه نشسته ست پاشویه اش کنید

شاید به دل در این دم آخر

او را ترانه ایست

وندر ترانه اش

از آنچه تاکنون نسروده است

او را نشانه ایست!

...........

...................

او آن زمان که رنگی به روی داشت

تابوت آنچه را که «قالب» شعر است

چون کاسه ای شکست!

از این مریض

حتی پس هز هزاره ی میلاد بانگ من

عیسی شدن ز گور پریدن عجیب نیست!

زیرا که او منادی راه نجات بود.

زین رو در ابتدای رسالت

سد بزرگ «قافیه» ها را از پیش پای کند

وز طینتی که داشت

شاه و گدا و کوه و کتل را «ردیف» ساخت

..

...

او رفتنی ست

لیک پس از او

گرد آمدند آیینه دارها

آنها چو دلقکان

بایدبرای «بیت» نسازند

چندین هزار «بیت»

آنها به عصر خویش باید که عشق را بستایند

در قلب هر که هست!

باید امید را بسرایند:

در فتح و در شکست

.......................

دیوار حرفهای من اینک بلند شد

فرصت کشید پای

ای دوست چاره ای

شعرم از این زمان

نبضش دگر نمی زند- ای وای

                                               وای

                                                وای

( استاد اسماعیل شاهرودی) آینده

((زندگان)) لیک مرگ می بازند

آشیان سرد و جوجه ها بیمار

روز و شب در بهشت پروازند 

                                   (منوچهر آتشی)